Vooruitgang vanuit bezinning

De geboorte van mijn jongste zoon was een ommekeer in mijn leven. Ik heb me laten omscholen en heb het bedrijfsleven vaarwel gezegd. Naast de opvoeding van mijn 3 kinderen was een kindertherapiepraktijk en een tweede bedrijf er naast opzetten hard werken. Ik was te druk om stil te staan en te ervaren wat mijn hart volgen mij nu echt had opgeleverd. Ik vond mijn werk leuker dat was duidelijk voor mij.

Op dit moment sta ik op een tweesprong in mijn leven. Eerst voelde ik onrust, stilstand zorgde voor angst. Angst voor de keuze? Ik heb een aantal weken geworsteld en gevoeld. Van een afstand gekeken naar mijn onrust en angst. Ik kreeg inzicht in welke vicieuze cirkel ik zat. Ik zag ineens de keuze die ik zelf kon maken. Door stil te staan bij mijn gevoel en deze toe te laten kwam er rust over mij heen. Rust om weer eens een boek te lezen, rust om een nacht met mijn kinderen in een tentje te gaan slapen, rust om te genieten van een wandeling in de natuur. Rust om te genieten van alleen zijn, ja ook dat is heerlijk! Rust mocht er nu eindelijk zijn, zonder mezelf te verdrinken in de stapels werk die ik altijd maar in mijn ooghoeken zag liggen. Is dit niet wat ik jaren geleden voor ogen had? Meer balans tussen mijn werk en mijn privéleven. Leren stil te staan en vanuit rust vooruit te gaan. Het lijkt zo eenvoudig maar voor mij was het een lange weg. En wellicht komt er een periode in mijn leven dat ik er weer intrap. Maar ik heb mezelf beloofd om eerder een andere keuze te maken.

Ik begeleid al jaren kinderen, ouders en leerkrachten in vergelijkbare processen. Processen gaan in een vast patroon: niet weten-ontkennen- verkennen/herkennen- erkennen aan jezelf- bekennen aan de buitenwereld- accepteren- veranderen- verinnerlijken. Ik zat in de ontkenning. Ik voelde het wel, maar ben nooit verder gaan onderzoeken wat er nou echt aan de hand was. Als ik nu achteraf kijk was het de angst dat mijn bedrijf ook minder goed zou kunnen lopen. Mijn overtuiging was geworden dat als ik altijd hard werk, dat het goed zou blijven gaan. Als in die tijd mensen om mij heen hadden geroepen dat ik het rustiger aan moest doen, had ik waarschijnlijk een sneer gegeven. Ik was er nog niet aan toe om feedback te krijgen. Het had mij eerder een machteloos gevoel gegeven, want ik wist nog niet hoe ik het moest gaan veranderen. Terwijl ik het zelf wel graag wilde. Adviezen hadden mij nog machtelozer gemaakt. Uiteindelijk werkt zelfinzicht het beste om te komen tot veranderen.

Je kent het wel het onderbuik gevoel dat je al een tijd iets anders wil. Maar je weet niet precies hoe je dat moet gaan doen. Je hebt er last van, maar kan de vinger er maar niet op leggen. Processen gaan in fasen, die je stap voor stap doorloopt. Soms denk je dat je weet hoe het zit en het andere moment voel je schaamte en zit je weer in de ontkenning. Je kan dus ook een tijdelijke terugval hebben. Door stil te staan te voelen en van een afstand te kijken naar jouw proces, krijg je meer zicht en grip. Je kan alleen zelf de keuze maken om een stap te gaan maken in jouw eigen proces.

Uit ervaring kan ik vertellen dat ik vele processen heb doorlopen. Uiteindelijk hebben ze mij dichter bij mezelf gebracht.

door Birgit Steijns Treen je Breen -Groei in Opvoeding en Onderwijs-