Leren van de dalen in het leven

Juf, juf kom snel’, zegt de 5 jarige Stijn met tranen in zijn ogen. ‘Ik zeg de hele tijd tegen Finn, sorry sorry sorry. En toch stopt hij niet met huilen’, snikt Stijn. Ik zak door mijn knieĆ«n om de jongens bij te staan. Stijn is een slimme jongen en heeft zijn eigen wereldbeeld ontwikkeld. Thuis moet hij snel stoppen met huilen.

Ik vertel dat Finn al zijn tranen wilt huilen. Anders zijn er nog tranen over die hij vanavond misschien in bed gaat huilen. Dat is niet waar hij voor kiest. Het is veel handiger om alle tranen nu te huilen. ‘Hij heeft je sorry gehoord en vraagt nu van jou te wachten tot de laatste tranen over zijn wangen rollen’ zeg ik tegen Stijn.

Stijn komt zelf tot rust en vindt het zichtbaar interessant. Hij staat zijn vriend bij een legt zijn hand naast mijn hand op de rug van Finn. Finn ademt steeds dieper, terwijl een laatste traan over zijn wang rolt. De boezemvrienden geven elkaar spontaan een innige knuffel. Er ontstaat een traan in mijn oog. We hebben onze tranen niet voor niets gekregen…